CROATIAN  ENGLISH   ESPAÑOL FRANÇAIS  GREEK  NEDERLANDS  POLSKI  PORTUGUÊS EU   PORTUGUÊS BR  ROMANIAN  РУССКИЙ

What part will your country play in World War III?

By Larry Romanoff, May 27, 2021

The true origins of the two World Wars have been deleted from all our history books and replaced with mythology. Neither War was started (or desired) by Germany, but both at the instigation of a group of European Zionist Jews with the stated intent of the total destruction of Germany. The documentation is overwhelming and the evidence undeniable. (1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) (10) (11)

READ MORE

Sunday, September 12, 2021

NL -- LARRY ROMANOFF -- We zijn Niet Alleen -- September 11, 2021



We zijn Niet Alleen


Door Larry Romanoff voor The Saker Blog, 11 September 2021 

 Nederlandse vertaling: Martien

Ik werd tot het schrijven van dit essay bewogen door een vreemde omstandigheid die mij op vrijdag (10 september) overkwam.




CHINESE   ENGLISH   NEDERLANDS   PORTUGUESE  SPANISH

 

Deel 1: In het centrum van Shanghai bevindt zich een prachtige boeddhistische tempel (Jing'An Tempel) die door een voetgangersbrug gescheiden is van een winkelcentrum. Aan de overkant van de straat is een groot park met een klein meer (een vijver, eigenlijk) verborgen in het centrum, en aan de oever van de vijver is een Thailand restaurant. Ongeveer twee jaar geleden nodigde een vriend me uit voor een lunch in dit restaurant. De omgeving was mooi, maar het restaurant was niet bijzonder en ik was niet dol op het eten, dus ik was niet van plan om terug te komen.


Deel 2: Ik heb een kantoor in de buurt van de Tempel, en op vrijdag zat ik aan mijn bureau te werken aan wat onderzoek toen de gedachte aan dit restaurant in me opkwam, maar ik kon me de naam niet herinneren. Ik dacht er even aan, maar had geen bijzondere belangstelling en liet het dus maar zitten. Tien of vijftien minuten later kwam de gedachte terug. Ik dacht er nog eens over na en bevestigde mijn eerste conclusie dat ik noch het restaurant noch het eten lekker vond, dat ik niet van plan was er naar terug te gaan en dat het me dus niet interesseerde de naam te onthouden. Ik ging weer aan het werk, maar tien minuten later kwam de gedachte weer terug. Ik wuifde het weer weg, maar het kwam weer terug. Het verdomde ding weigerde me met rust te laten. Uiteindelijk gaf ik me over, zocht even op het internet en vond de naam van het restaurant. Geen resultaat, maar geen verdere onderbrekingen.


Deel 3: Een paar uur later verliet ik mijn kantoor en liep door de voetgangerszone bij de tempel, zoals ik regelmatig deed, toen ik een groepje van vier buitenlandse vrouwen (Amerikaanse, denk ik) aan de zijkant zag staan. Toen ik dichterbij kwam, draaide een van hen zich om, zag mij en kwam naar me toe gerend. Ze zei: "Kunt u ons alstublieft helpen? We proberen een restaurant te vinden. Iedereen zegt ons dat het dichtbij is, maar niemand kan ons zeggen hoe we er moeten komen." Ik antwoordde: "Ik weet het niet. Wat is de naam van het restaurant?" En natuurlijk, het was hetzelfde restaurant dat ik net had opgezocht op het internet.


De versie van het verhaal van de dames zou zijn geweest dat zij het geluk hadden iemand te vinden die hen naar het restaurant kon leiden, maar het was niet zo eenvoudig als zij zich misschien hadden voorgesteld. Natuurlijk is één onbeduidende gebeurtenis een bewijs van niets, maar toen ik in Italië woonde heb ik zeven of acht jaar lang een dagboek bijgehouden waarin ik alles noteerde wat van belang was en toen ik dat dagboek later doorbladerde, ontdekte ik dat ik letterlijk honderden van dergelijke voorvallen had genoteerd. Ze waren allemaal verschillend, maar in zekere zin ook allemaal hetzelfde. Elk voorval vergde een beetje ongewoon 'geluk' of misschien magie voor de vervulling ervan. Sommige waren kort en snel uitgevoerd, terwijl andere langdradig en ingewikkelder waren. Hier is een meer gecompliceerd voorbeeld, uit mijn tijd in Rome:


De Verdwaalde Jongen

 


In Rome woonde ik in een hoofdzakelijk residentiële wijk met uitzicht op een kleine piazza met een fontein in het midden en omringd met koffieshops, een hotel, een basiliek en andere gebouwen. Op een avond zag ik aan een tafeltje buiten bij een koffietentje op het trottoir een jonge Chinees zitten, misschien 15 jaar oud, helemaal alleen nadat het koffietentje gesloten was. De volgende ochtend zat hij daar nog steeds, met zijn hoofd op de tafel rustend en ik vroeg mij af of hij daar de nacht had doorgebracht. Ik probeerde met hem te praten, maar hij kende geen Engels of Italiaans en een gesprek was onmogelijk.


Hij was er nog laat die avond en ook de volgende ochtend, en het leek nu duidelijk dat hij de nacht daar had doorgebracht. Ik wist dat er iets mis was, hoewel ik geen idee had wat, maar ik kon hem daar niet achterlaten. Het kwam goed uit dat mijn favoriete Chinese restaurant maar een paar honderd meter van mijn huis was, dus ik gebaarde hem met mij mee te gaan en nam hem mee in de hoop dat ze hem zouden helpen.


Maar de mensen in het restaurant konden hem niet verstaan. China heeft vele honderden plaatselijke dialecten, waarvan vele op elkaar lijken, maar sommige zeer verschillende talen zijn die alleen in afgelegen bergdalen voorkomen en alleen verstaanbaar zijn voor de bewoners van die vallei. Deze jongen sprak blijkbaar slechts een van deze lokale dialecten, en de manager vertelde me dat hij slechts een paar woorden kon verstaan. Maar hij zei dat een meisje dat in zijn keuken werkte uit een ander deel van China kwam en dat zij hem misschien zou begrijpen. Het meisje zou over misschien een half uur komen werken, dus hij bracht me een koffie en we wachtten op de komst van het keukenmeisje.


Zij begreep de jongen perfect. De jongen was uit China gekomen om zijn oom in Bologna te bezoeken, maar had zijn halte op het station gemist en was in plaats daarvan in Roma uit de trein gestapt. Natuurlijk was zijn oom er niet om hem te ontmoeten en hij had geen idee wat hij moest doen. Hij verbleef in het hotelletje in mijn piazza tot zijn geld op was, daarna sliep hij twee nachten buiten op het terras tot ik hem redde. Ze belden zijn oom, regelden zijn reis naar Bologna, brachten hem naar het treinstation, kochten een kaartje voor hem, en alles liep goed af. Maar er zijn een aantal interessante vragen hier.


Het treinstation in Rome was een heel eind van mijn piazza. Hoe kwam de jongen daar? Hij kon onmogelijk de metro genomen hebben en hij kon geen taxi genomen hebben omdat hij geen gemeenschappelijke taal sprak en geen kennis van de stad had. Hij kan verschillende trams en bussen hebben genomen, uitgestapt en weer afgestapt zijn en uiteindelijk op mijn piazza zijn beland, maar dat lijkt wanhopig ver gezocht. 


Bovendien, WAAROM zou hij naar mijn piazza zijn gekomen? Het verstandigste zou zijn geweest op het station te blijven, waar vele duizenden mensen waren en een goede kans om een Chinees te vinden die hem kon helpen. Wat voor reden zou hij hebben om zo ver te reizen naar mijn piazza? Er waren een miljoen plaatsen in Rome waar hij heen had kunnen gaan. Waarom die ene, en hoe kan hij daar gekomen zijn?


Maar het echte punt van het verhaal is dit: De jongen kwam uit een afgelegen bergvallei in de provincie Gansu, met een dialect dat alleen in die kleine vallei werd gesproken en verstaanbaar was. De reden waarom het keukenmeisje de jongen perfect kon verstaan, was omdat zij uit dezelfde vallei kwam.


We hebben dus een jonge Chinese jongen die naar Italië reist, in de verkeerde stad uit de trein stapt, geen bruikbare taal spreekt en dan (met onbekende middelen en motivatie) de weg naar mijn piazza vindt en geduldig buiten bij mijn favoriete koffiebar gaat zitten tot ik hem opmerk en hem naar de bijna zekere enige persoon in Rome breng die hem kon verstaan.


Ik wil graag nog een verhaal met jullie delen, dit van voor mijn vertrek naar Italië. 

 

Een Jongen genaamd Richard




Dit was een ervaring van vele jaren geleden toen ik naar Italië verhuisde. Ik had mijn bezittingen en lasten van de hand gedaan en de laatste maanden in een gehuurd appartement gewoond - waarvan ik nu afstand had gedaan - met het voornemen om in een hotel te verblijven tot mijn vertrek over twee dagen. Toen deed zich plotseling iets ongewoons voor waardoor ik gedwongen was mijn vertrek met een maand uit te stellen. Op zich niet erg, maar ik was nu wel dakloos. Het gebouw had gelukkig een leeg appartement dat de eigenaar me graag voor een maand uitleende, op voorwaarde dat ik een paar dagen kon wachten tot het schilderwerk klaar was. Hij had zelfs nog wat overtollig meubilair voor me.


Wat later die dag, toen ik op straat liep, kwam ik langs wat wij een jeugdherberg zouden noemen, een soort hotel voor jonge mensen die op reis zijn, een heel mooi gebouw, tuinen, een enorme keuken enzovoort. Ik kende de man die het beheerde, dus toen ik er voorbij liep, stopte ik om hallo te zeggen en het onderwerp van mijn huidige situatie kwam ter sprake. Nog meer geluk. Mijn vriend zei dat als het maar voor een paar dagen was, ik er in een van de privé-kamers kon verblijven, en dat we dan bier konden drinken en naar hockeywedstrijden kijken. Perfect plan.


Ik verhuisde mijn bagage naar het hostel, en de eerste persoon die ik ontmoette was een jonge man genaamd Richard. Hij was pas 18 of 19 jaar oud en was van een klein stadje naar de grote stad gekomen om zijn leven te beginnen. Richard leek slim, verstandig, eerlijk, met hoge normen en goede waarden, en een groot hart. Hij vertelde me van mannen op straat die hem om $1 bedelden voor een kop koffie, maar Richard wilde ze het geld niet geven. Hij nam de man mee naar een koffieshop, kocht hem een koffie en wat sigaretten en praatte een half uur met hem, vroeg naar zijn leven, de moeilijkheden om te overleven, de mogelijkheden van een baan, en bood hem aanmoediging. Ik hield van deze jongen.


Richard vertelde me dat na de voltooiing van de middelbare school, waren er weinig of geen banen in zijn kleine stad, maar hij had het geluk om twee banen te vinden, een als huisschilder en de andere kan ik me niet herinneren, maar hij werkte bij die twee banen 15 uur per dag en had genoeg geld gespaard om naar de stad te komen en zijn leven te beginnen. Hij zei dat hij geen idee had waar hij zou verblijven toen hij in de stad aankwam, dus vroeg hij het aan de persoon die naast hem in de bus zat, en die vertelde hem over de jeugdherberg, dus daar kwam hij terecht. En de eerste persoon die hij ontmoette was ik. Hij had geen idee wat hij wilde gaan doen, maar hij was er vast van overtuigd dat hij nooit een baan zou aannemen om de afwas te doen in een restaurant. Dat was zijn hele plan.


Toen keerde ik terug naar het flatgebouw waar de eigenaar meubels voor me verzamelde. Zijn eerste aanbod was een prachtige, zeer nieuwe en zeer dure sofa die uitgeklapt kon worden tot een enorm tweepersoonsbed, zodat ik nu niet meer op de vloer zou slapen. Later die dag had hij een kleine tafel en een paar stoelen en zo ging het verder met serviesgoed, beddengoed en kussens. Ik verzette mij vrijwel onmiddellijk en hield vol dat ik al die dingen niet wilde hebben omdat ik het land ging verlaten en de verwijdering ervan een last zou zijn. Ik kan me nog herinneren dat de man tegen me zei: "Neem het. Je zult het nodig hebben." Dus ik nam het. Maar de volgende dag had hij een TV-toestel en nog wat andere dingen, en ik probeerde te weigeren en zei hem opnieuw dat ik niet nog meer dingen wilde, en hij zei opnieuw tegen mij: "Neem het. Je zult het nodig hebben." Ik moet zeggen dat ik tegen die tijd onrustig begon te worden. Het uitstel van mijn vertrek was al ongewenst genoeg, maar nu gebeurden er dingen met mij die niet hadden mogen gebeuren, dingen waartegen ik mij niet kon verzetten, en plotseling wezen alle tekenen erop dat de Voorzienigheid had besloten dat ik niet naar Italië zou gaan en dat mijn uitstel definitief zou worden.


Intussen deed ik mijn best om voor Richard te zorgen. Het was hem niet gelukt werk te vinden en de realiteit van alleen zijn in een grote stad begon hem bang te maken, om nog maar te zwijgen van zijn schamele financiën. Hij zei (realistisch): "Zelfs als ik een baan vind, krijg ik een maand lang niet betaald, en ik moet een borgsom betalen plus de huur van de lopende maand, en zelfs als ik een appartement kan vinden, heb ik geen meubels, en zou ik op de grond slapen en eten." Dus nu was Richard bang. Ik was er zeker van dat Richard iets te wachten stond, dus ik deed mijn best om hem op te beuren en zijn vertrouwen te behouden, maar het zag er steeds wankeler uit.


Terug naar het flatgebouw, met de eigenaar blijkbaar vastbesloten om mijn hele appartement in te richten, waardoor ik me meer zorgen maakte dan Richard. Ik was niet in staat om uit te leggen wat er met me aan de hand was en mijn geplande toekomst in Italië begon er somber uit te zien.


Terug naar de jeugdherberg, Richard verloor snel zijn moed, uitte steeds meer angst, twijfel en onzekerheid, en zag geen hoop meer. Het werd duidelijk dat hij het niet lang meer zou volhouden. 


Terug naar het flatgebouw. Ik vertelde de eigenaar over Richard, en vroeg of ik de jongen voor een maand bij mij kon laten logeren, dat hij in die tijd misschien een baan kon vinden en dat het dan beter zou gaan. De eigenaar vroeg wat voor werk Richard deed. Hij was te jong om veel gedaan te hebben, maar hij noemde het schilderen van huizen, dus ik zei: "Hij is een schilder". En de eigenaar zei, "Dat is geweldig. Ik heb een schilder nodig. Er komen en gaan elke maand mensen uit de huurappartementen en ze moeten allemaal geschilderd worden. Neem hem mee en ik geef hem een baan. En hij kan het appartement houden als deel van zijn loon. Hij hoeft me geen borg te betalen of huur te betalen." En plotseling was de hele wereld weer logisch. Richard had niet alleen een goede baan bij een goede baas, maar hij had ook een gratis appartement dat inmiddels volledig was ingericht met hele mooie spullen, en het zou allemaal van hem zijn als cadeau als ik wegging. In dat gesprek van twee minuten, verdampten alle problemen van Richard. Hij was buiten gevaar en in goede handen. Net als ik, blijkbaar.


Ik rende terug naar de jeugdherberg om Richard te vertellen, maar hij was weg, hebben uitgecheckt en laat geen informatie. Ik ben een paar keer teruggegaan en vond hem een week later in het gezelschap van een paar niet al te aardige mensen. Hij zei dat hij zich realiseerde hoe dom hij was geweest, dat hij nooit had kunnen slagen, en dat hij daarom een baan had aangenomen als bordenwasser in een restaurant - het enige wat hij zei dat hij nooit zou doen, en dat hij met deze andere mannen samenwoonde. Ik herinnerde Richard aan het advies dat ik hem zo vaak had gegeven over geloven in zichzelf en niet toegeven aan angst. Ik vertelde hem wat hem te wachten stond, maar dat het hem niet kon worden opgedrongen, dat hij nu moest kiezen. Ik gaf hem mijn telefoonnummer en adres, en zei dat hij me moest bellen. Ik heb nooit meer iets van hem gehoord.


Mijn inschatting van de situatie was dat mijn verhuizing naar Italië een maand was uitgesteld om als instrument te dienen om een jonge man een geweldige start in het leven te geven, maar ik was niet de enige acteur in dit toneelstuk. Het leek erop dat de hele nabije toekomst van Richard als een geschenk voor hem was gepland, maar er was een prijs: hij had de moed nodig om nog een moment langer stand te houden en dapper te zijn. Maar, zoals zo vaak gebeurt met velen van ons, op het allerlaatste moment, wanneer succes binnen handbereik is, laten we ons overmeesteren door angst en twijfel en gooien we alles weg.


Ik heb veel respect voor William Shakespeare, deels omdat de man kennis leek te bezitten die mannen niet mochten bezitten. In 'As you like it' schreef hij: "De hele wereld is een toneel, en alle mannen en vrouwen zijn slechts spelers; ze hebben hun uitgangen en hun ingangen; en één man in zijn tijd speelt vele rollen." Maar ons leven op aarde is niet alleen een toneelstuk; het is ook een poppenkast, en iemand trekt aan de touwtjes.


Ik laat u achter met een citaat dat gewoonlijk wordt toe-geschreven aan Johann Wolfgang von Goethe. Ik ben er niet zeker van dat Goethe de oorspronkelijke bron van deze woorden is, maar het is de inhoud die belangrijk is: 


". ...op het moment dat men zich definitief toewijdt, dan beweegt ook de Voorzienigheid. Er gebeuren allerlei dingen om je te helpen die anders nooit gebeurd zouden zijn. Een hele stroom van gebeurtenissen vloeit voort uit het besluit en brengt allerlei onvoorziene voorvallen, ontmoetingen en materiële hulp op gang, waarvan geen mens had kunnen dromen dat ze op zijn weg zouden komen."

Mijn verhalen zullen je nergens van overtuigen. Je moet ze in je eigen leven ervaren. Als u daartoe geneigd bent, begin dan aandacht te schenken aan de dingen die om je heen gebeuren, maak aantekeningen en houd een dagboek bij. Als je dat doet, zul je spoedig beseffen dat als de Voorzienigheid aan de touwtjes kan trekken om een omstandigheid of een ontmoeting te laten gebeuren, de Voorzienigheid ook aan de touwtjes kan trekken om ervoor te zorgen dat zo'n omstandigheid of ontmoeting nooit zal gebeuren. Er is nog een ander element aan dit verhaal, dat van belang kan zijn. De woorden zijn niet van mij, en ik heb de oorspronkelijke bron van dit citaat nooit kunnen achterhalen:

"Relaties bevinden zich niet in de werkelijke wereld van het bestaan. Ze zijn buitenstaanders, en boven-ingesteld."

Als je nadenkt, zul je het begrijpen.


*

Het schrijven van  Mr. Romanoff is vertaald in 32 talen en zijn artikelen zijn geplaatst op meer dan 150 anderstalige nieuws- en politieke websites in meer dan 30 landen, alsmede op meer dan 100 Engelstalige platforms. Larry Romanoff is een gepensioneerd management consultant en zakenman. Hij heeft leidinggevende functies bekleed bij internationale adviesbureaus en was eigenaar van een internationaal import-exportbedrijf. Hij is gastprofessor geweest aan de Fudan Universiteit van Shanghai, waar hij casestudies over internationale zaken heeft gepresenteerd aan EMBA-klassen. De heer Romanoff woont in Shanghai en is momenteel bezig met het schrijven van een serie van tien boeken die in het algemeen betrekking hebben op China en het Westen. Hij is een van de auteurs van de nieuwe bloemlezing van Cynthia McKinney ‘When China Sneezes’. (Chapt. 2 — Dealing with Demons).

Zijn volledige archief kan worden bekeken op

https://www.moonofshanghai.com/ and http://www.bluemoonofshanghai.com

Hij kan worden gecontacteerd op: 2186604556@qq.com

Copyright © Larry RomanoffMoon of ShanghaiBlue Moon of Shanghai, 2021

 

 

 


L.Romanoff´s interview

Larry Romanoff,

contributing author

to Cynthia McKinney's new COVID-19 anthology

'When China Sneezes'

When China Sneezes: From the Coronavirus Lockdown to the Global Politico-Economic Crisis

 

 

CROATIAN  ENGLISH   ESPAÑOL FRANÇAIS  GREEK  NEDERLANDS  POLSKI  PORTUGUÊS EU   PORTUGUÊS BR  ROMANIAN  РУССКИЙ

What part will your country play in World War III?

By Larry Romanoff, May 27, 2021

The true origins of the two World Wars have been deleted from all our history books and replaced with mythology. Neither War was started (or desired) by Germany, but both at the instigation of a group of European Zionist Jews with the stated intent of the total destruction of Germany. The documentation is overwhelming and the evidence undeniable. (1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) (10) (11)

READ MORE